คำนวณค่าชดเชยเลิกจ้าง

ต้องทำงานติดต่อกันครบ 120 วันขึ้นไปจึงจะมีสิทธิ์ได้รับค่าชดเชย หากทำงานน้อยกว่า 120 วันจะไม่มีสิทธิ์ตามมาตรา 118

คิดจากค่าจ้างอัตราสุดท้าย ตามจำนวนวันที่กฎหมายกำหนดในแต่ละขั้นอายุงาน ลูกจ้างรายเดือนใช้สูตร (จำนวนวันตามขั้น ÷ 30) × เงินเดือน เช่น ทำงาน 1 ถึงน้อยกว่า 3 ปี ได้ 90 วัน เท่ากับเงินเดือน 3 เดือน ลูกจ้างรายวันใช้ ค่าแรงรายวันอัตราสุดท้าย × จำนวนวันตามขั้น

ได้ นายจ้างต้องบอกเลิกจ้างล่วงหน้าเป็นหนังสือ ในหรือก่อนวันจ่ายค่าจ้างงวดหนึ่ง เพื่อให้มีผลในวันจ่ายค่าจ้างงวดถัดไป (ไม่ต้องเกิน 3 เดือน) ถ้าไม่บอกล่วงหน้า ต้องจ่ายเงินเท่ากับค่าจ้างที่ลูกจ้างควรได้รับจนถึงวันที่การเลิกจ้างจะมีผล และจ่ายในวันที่ให้ออกจากงาน (มาตรา 17 และ 17/1) เงินนี้จ่ายแยกจากค่าชดเชย และหากเป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม อาจเรียกค่าเสียหายเพิ่มได้

การลาออกด้วยความสมัครใจของลูกจ้างเองไม่ได้รับค่าชดเชยเลิกจ้าง ค่าชดเชยนี้ใช้กรณีนายจ้างเลิกจ้าง คือไม่ให้ทำงานต่อและไม่จ่ายค่าจ้างให้ รวมถึงกรณีนายจ้างปิดกิจการ โดยลูกจ้างไม่ได้กระทำผิดตามมาตรา 119

มาตรา 119 กำหนด 6 กรณี คือ ทุจริตต่อหน้าที่หรือกระทำผิดอาญาโดยเจตนาต่อนายจ้าง จงใจทำให้นายจ้างเสียหาย ประมาทเลินเล่อทำให้นายจ้างเสียหายร้ายแรง ฝ่าฝืนข้อบังคับหรือคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายหลังถูกเตือนเป็นหนังสือแล้ว (กรณีร้ายแรงไม่ต้องเตือน) ละทิ้งหน้าที่ 3 วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร และได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษาถึงที่สุด นายจ้างต้องระบุเหตุไว้ในหนังสือเลิกจ้างหรือแจ้งตอนเลิกจ้าง มิฉะนั้นยกขึ้นอ้างภายหลังไม่ได้

ใช้ค่าแรงรายวันอัตราสุดท้ายคูณจำนวนวันตามขั้นอายุงาน เช่น ค่าแรงวันละ 400 บาท ทำงาน 2 ปี ได้ 90 วัน = 36,000 บาท ถ้าใช้เครื่องมือนี้ ให้ใส่ค่าแรงรายวัน × 30 ในช่องเงินเดือน

ได้ การเกษียณอายุตามที่ตกลงหรือนายจ้างกำหนดถือเป็นการเลิกจ้าง ถ้าไม่ได้กำหนดอายุเกษียณไว้หรือกำหนดเกิน 60 ปี ลูกจ้างที่อายุ 60 ปีขึ้นไปแจ้งขอเกษียณได้ มีผลเมื่อครบ 30 วันนับแต่วันที่แจ้ง และนายจ้างต้องจ่ายค่าชดเชยตามมาตรา 118 (มาตรา 118/1)

มี ถ้านายจ้างไม่จ่ายค่าชดเชยหรือค่าบอกกล่าวล่วงหน้าตามกำหนด ต้องเสียดอกเบี้ยให้ลูกจ้างร้อยละ 15 ต่อปีระหว่างผิดนัด และถ้าจงใจไม่จ่ายโดยไม่มีเหตุอันสมควร เมื่อพ้น 7 วันนับแต่วันถึงกำหนด ต้องเสียเงินเพิ่มร้อยละ 15 ของเงินที่ค้างทุก 7 วัน (มาตรา 9)